بیست و نهم خردادماه
برای بسیاری از ما که با الکلیسم زندگی کرده ایم الانان جایی است که برای اولین بار شروع به رشد میکنیم .می آموزیم که با دنیا و واقعیتهای آن همانطور که هست روبرو شویم .و مسئولیت رفتارها و اعمالمان را به عهده بگیریم . به احساساتمان توجه کنیم و تجربه هایمان را با صداقت به مشارکت بگذاریم . ما در مورد خودمان و همچنین رشد و پرورش روحی ف فیزیکی و همچنین سلامت عقل مطالب زیادی را فرا میگیریم . ما انسانهای مسئولی میشویم . بخش مهم بهبودی جدی ما متضمن شناخت نیازهایمان برای تفریح و سرگرم شدن است . مسافرت رفتن ، به پرواز در اوردن یک باد بادک ، شرکت در یک کنسرت ، دویدن در خیابان ویا درست کردن حباب و آسان گرفتن مسائل میتواند موقعیتهای مشکل افرین را مشخص کند . این مسئله به ما یاد آوری میکند که چیزهایی فراتر از مشکلاتی که در حال حاضر داریم در زندگی وجود دارد . بیش از اندازه جدی گرفتن خود مشکلی را به سرعت حل نخواهد کرد . در حقیقت گاهی یک وقفه بیشتر از ادامه جنگ و جدل مفید است حتی ژله هم بایستی مدتی کنار گذاشته شود تا فرمی را که باید داشته باشد به خود بگیرد . به احتمال زیاد یک خنده خوب بهترین وسیله ممکن برای کمک به خودمان جهت رها کردن است و ما به مسئولیتی که در قبال نیرو بخشیدن به خودمان داریم بر خواهیم گشت .

یاد اوری امروز


حسن کمال طلبی انسان کمک میکند تا نزاع های شخصیم را از پیروزیهایم جدا نمایم . امروز خودم را بیش از اندازه جدی نخواهم گرفت . " مختصری شادی میتواند بر تمام غم هایی که احاطه ام کرده اند .غلبه کند ، چرا که خنده برای یک انسان مناسب ترین است .