12 خرداد
من امروز سعی می‌کنم فقط برای امروز زندگیم را طبق اصول برنامه اداره کنم. من برای اینکار توانایی دارم. آیا می‌دانم ترس از فردای مبهم توانایی دارد، انرژی امروزم را کاملاً تلف کند؟ آیا وقتی که من انرژیم را بر روی فعالیت‌های امروزم متمرکز می‌کنم، با کمک راهنما و خداوند مهربان قادر به این‌کار هستم. آیا انرژیم را برای ترس‌های آینده، مثل نکند کارم را از دست بدهم؟ نکند یکی از نزدیکان بلایی سرش بیاید؟ با بی‌پولی چه کنم؟ تلف می‌کنم. در پس تمام این ترس‌ها یک مشکل اساسی دیده می‌شود. خلأ معنوی و نبود خداوند در زندگی و ضعف ایمان. پس چه باید بکنم؟ آیا اجازه دارم قضاوت و پیش داوری کنم؟ آیا بهتر نیست برخلاف گذشته که همه‌ی مشکلات را پشت‌سر و گردن دیگری می‌انداختم، در همین امروز مورد بررسی قرار دهم؟ آیا متوجه هستم که بعضی مشکلات قابل حل نیستند ولی می‌توان آن را با دیگران مورد بررسی قرار دهم؟ آیا می‌توانم با محکم کردن پیوندهایم با خداوند مانع پیشرفت ترس از آینده شوم؟ امروز می‌دانم که ترس به دست آوردن و از دست دادن سد راه رسیدن من به خداوند است. اگر فقط امروزم را به‌خوبی آغاز کنم، مطمئناً آینده‌ی خوبی هم خواهم داشت.
بهبودی یک روند روزانه است!