بیست و سوم اردیبهشت:   ما از راه دعا و مراقبه خواهان ارتقاء رابطه آگاهانه خود با خداوندی که درک می کردیم شده و فقط جویای آگاهی از خواست او برای خود و قدرت اجرایش شدیم.

مراقبه روزانه برایم بسیار مهم و حیاتی است، امّا این کار همیشه آسان نیست. بعضی مواقع نمی توانم به درستی افکار را ساکت کنم! گاهی به هنگام مراقبه، افکار مانند گربه ای بازیگوش به این سو و آن سو می جهد. به هنگام مراقبه آرام در گوشه ای می نشینم و بی هیچ واکنشی فقط نظاره گر افکار و احساساتم می شوم تا بیایند و بروند بی آن که قضاوتی در مورد آنها بکنم. آرام آرام ذهن، دست از بازیگوشی بر می دارد و آرامش و نشاط غیر قابل وصفی تمام وجودم را فرا می گیرد. برای من مراقبه رسیدن به آگاهی کل است. آگاهی که در آن از حقیقت وجودی خود آگاه می شوم. انجمن نیکوتینی های گمنام به من آموخت تغییر با تسلیم آغاز و با زندگی به روال برنامه زندگی روز به روز بهتر و بهتر می شود.

برای امروز از خداوند بابت لذت بردن از زندگی و بینشی که می توانم زندگی را همانگونه که هست بپذیرم سپاسگزارم.