بیست و دوم اردیبهشت:   همه چیز قابل تغییر است به جز تغییر.

به عنوان یک معتاد به نیکوتین تغییر را دوست ندارم. باید بگویم تغییر برایم بسیار سخت بود. وقتی چیزی در زندگی تغییر می کرد، خودآگاه یا ناخودآگاه احساس می کردم همه چیز بهم ریخته، اما وقتی چیزی تغییر نمی کرد احساس می کردم همه چیز تحت کنترل است. اکنون وقتی چیزی در حال تغییر است دعای آرامش را زیر لب زمزمه می کنم. خداوندا، آرامشی عطا فرما تا بپذیرم آنچه را که نمی توانم تغییر دهم. در حقیقت من قدرتی در برابر نیرویی که زندگیم را اداره می کند ندارم، حتی مواقعی که فکر می کنم همه چیز تحت اختیار من است. مهم نیست زندگی چه مسیری طی می کند، مهم این است که خداوند همیشه با من و هادی من است. زندگی کردن با تمام وجود تجربه ای عالیست. وقتی به جای جنگیدن با چیزی آن را می پذیرم، از زندگی لذت می برم و مملو از آرامش می شوم. تغییر، چه خوب و چه بد، بخشی از فرایند بهبودی است که مرا تبدیل به انسانی متفاوت می کند.

برای امروز، از خداوند بابت شهامت تغییر تواًم با آرامش سپاسگزارم.