15 اسفند: ما تصمیم گرفتیم که اراده و زندگی خود را به مراقبت خداوندی که درک می کردیم بسپاریم.

در این قدم تصمیم گرفتم تا اراده و زندگی را به نیروی برتری که در قدم دوم با او آشتی کردم بسپارم. این نیرو می تواند انجمن نیکوتینی های گمنام، راهنما و یا هرچیز که برای درک خداوند انتخاب می کنم، باشد. در این نیرو ممکن است حتی عقایدی مربوط به انکار خدا نیز وجود داشته باشد. لازمه این قدم از سر راه خدا کنار رفتن و انجام سایر قدم ها بود.
این قدم را می توان با یکی از اعضای انجمن یا با رهنما و یا کسی که با او راحت هستیم، برداشت. اغلب دعای قدم سوم را می خوانم تا به خود یادآور شوم که تصمیم خود را برای بهبودی گرفته ام.
پروردگارا،
از اسارت خود رهایم کن.
کمک کن خود را به تو بسپارم.
در انجام اعمال نیک و مهربانی یاری ام کن.
یاری ده تا امروز از خشم و نفرت و احساس منفی جدا باشم، به آنان که در عذابند یاری رسانم، با زندگی رو به رو شوم، درد را بپذیرم و عشق را تجربه کنم.
الهام بخش افکارم باش. از احساس گناه ، خودمحوری و انکار رهایم ساز.
راه صبر و شکیبایی و عشق را نشانم ده تا برای آنان که آزارم دادند دعا کنم و برایشان همان آرامشی را که در جستجویش هست ، طلب کنم.
پس از برداشتن این قدم، نه بر تصمیم خود پافشاری و نه در آن تردید می کنیم و هرچه سریعتر در جهت خانه تکانی در قدم چهارم حرکت می کنیم.

برای امروز، به خود یادآور می شوم که رهایی از اسارت نفس تنها راه برای تداوم بهبودی است.