بیست و ششم بهمن:   هیچ چیز دردناک تر از بازگشت به چیزی که در صدد تغییر آن بوده ای اما همچنان بدون تغییر باقیمانده است نیست.

   بابت ورود تازه واردان و قدم های دوازده گانه سپاسگذارم، زیرا به من یادآور می شوند که از کجا آمده و به کجا رسیده ام. در گذشته آدمی کمرو و خجالتی بودم که هر کاری را برای تائید دیگران انجام می دادم. امروز به راحتی در جمع صحبت می کنم. در گذشته خود را کمتر از دیگران می دیدم. امروز آزادم تا در جستجوی نقاط قوت خود و دیگران باشم. در صمیمی شدن با دیگران مشکل داشتم زیرا می ترسیدم نقاط ضعفم را بفهمند. به استعدادهای دیگران حسادت می ورزیدم اما امروز از این افکار به عنوان نشانه هایی جهت پرورش آن استعداد در خود بهره می گیرم. تصور می کردم کسانی که پس از اتمام کار روزانه به سرعت و با عجله از محل کار خارج می شوند دچار کمبود تعهد هستند. اکنون آموخته ام تا با کارمند مسئول بودن، به خود احترام بگذارم. دیروز سعی و تلاش بیش از حد به کار می بردم تا کاری را درست انجام دهم. امروز می دانم که شکست فرصتی است برای امتحان نگرشی متفاوت. این فهرست تا بی نهایت ادامه دارد و این یک معجزه است که تا این حد تغییر کرده و به خود واقعی خود نزدیکتر شده ام.

برای امروز، هوشیارانه انتخاب می کنم و در پی انجام کارهایی هستم که هم اکنون قادر به انجامش نیستم.