17 بهمن
امروز احساس قدرتی دارم که از قدرت خداوند ناشی می‌شود و این قدرت مرا در تغییر و رُشد کمک می‌کند. برای کسب این قدرت نیاز داشتم در ابتدا باید از قدرت محدود خودم رها شوم. منیت من مزاحم است. زیرا خداوند برای هر کسی به اندازه‌ی ظرفیت او به قدرت زندگی و حل مشکلات را عطا کرده است. فقط عده‌ای هستند که در اثر عدم آگاهی و یا بیماریشان نتوانستند از زیر بار مسؤلیت زندگی خود برآیند و توانایی استفاده از قدرت بی‌حد خداوند را نداشته‌اند. این عده با تسلیم شدن و اظهار عجز در مقابل اراده‌ی بیمار و زندگیشان خواستار کمک خداوند هستند. امروز تسلیم شدن و اظهار عجز و اقرار به ناتوانی معنی مُردن در بی‌غیرتی نیست، بلکه قبول این واقعیت است که شرایط پیش آمده خارج از تحمل و قدرت من است و نیاز به کمک کسی دارم که توانایی انجام آن را دارد. امروز با شهامت گرفتن از قدرت خداوند به پا می‌خیزم و سعی می‌کنم. تا با امید تازه زندگی آشفته‌ام را سروسامان دهم. آیا من تلاش‌های بی‌حاصل را جهت کنترل شرایط و دیگران متوقف می‌کنم؟
تلاش کن و نتیجه را به خداوند بسپار!