امروز می‌خواهم که خداوند مرا یاری دهد، تا بدانم که با دیگران متفاوت نیستم. احساس برتری از دیگران توهمی در من ایجاد می‌کند، که خودم را یکی یک دانه بدانم و خود را از جمع جدا کنم. این خودشیفتگی در من باعث خیلی از اختلالات شخصیتی و هویتی شده بود. آیا می‌دانم متمایز و جدا کردن خود از صف همنوعان در نهایت باعث تنهایی و انزوا و رُشد بیماری من می‌شود؟ آیا متوجه هستم که من با درجه‌بندی بشریت و نمره‌ی ممتاز به خود دادن، در اصل قدرت نگاه کردن به خود و نقص‌های خود را از دست می‌دهم؟ امروز می‌دانم که من هم قطره‌ای هستم در اقیانوس هستی و هیچ امتیاز بشری نسبت به دیگران ندارم. اگر امتیازی هم است فقط امتیاز مادی می‌باشد، که آن هم مال خودم نیست و از بین رفتنی است. ترس و شرمندگی و حمل احساس خجالت و در نهایت گناه، باعث تقویت مدیریت انکار و متورم شدن غروره و احساس متمایز بودن از دیگران است. منیت من باعث نابودیم خواهد شد.

در آفرینش زیک گوهریم!