بیست و چهارم دی
من به وضوح کلمات نامهربانانه دیگری را به یاد دارم . انتقادات مرا سردرگم میکرد . خنده های استهزاء آمیر روزها مرافلج میکرد. هرگز این اتفاق نیفتاد که بد رفتار شوم ، یا اینکه سخنان درشت و ناسزا میتوانست نادرست باشد .
هر کسی میدانست که چقدر من اشتباه میکردم و توجیه من در حاله ای از شرم و خجالت محدود میشد ، عزت نفس من کم کم تحلیل میرفت ، در جواب با دیگران بیرحمانه رفتار میکردم بزرگترین تفریح در جمع دوستان را اهانت به شخصیت دیگران میدانستم . برای چند دقیقه احساس بهتری نسبت به خودم داشتم ، اما این طولانی نبود و فقط بر علیه شخصیت دیگران بودم . شایعات بی اساس هرگز شخصیت هیچ فردی را بسط نمیدهد و این تنها برای اجتناب از تمرکز و توجه داشتن به خودم بود .

یاد آوری برای امروز

بسیاری از ما تمایل داریم تا بجای عمل کردن بیشتر عکس العمل نشان دهیم . وقتی صدمه ای می بینیم ، ممکن است بخواهیم به فرد دیگری آسیب برسانیم . در الانان یاد می گیریم که میتوانیم تا حد ممکن مانع این پاسخ اتوماتیک وار شویم تا اینکه تصمیم بگیریم واقعا میخواهیم چطور رفتار کنیم وقتی فردی با نامهربانی و زشتی رفتار میکند دلیل آاین نیست که ما از استانداردهای اخلاقی خود سقوط کنیم . وقتی که من مسئولیت اعمال خود را بدون توجه به آنچه مردم انجام میدهند ، می پذیرم شخص قابل احترام و برزگی میشوم . وقتی که احساس خوبی نسبت به خود دارم ، بسیار ساده است که مورد توهین شخصی دیگر قرار نمی گیرم
اگر کسی با تو بدرفتاری (توهین)کند به تو هیچ آسیبی نمی رسد مگر اینکه تو نیز عکس العمل خشم آلودی داشته باشی .