من در مقابل رنج‌هایی که برده‌ام، پاداش بهبودی و آرامشم را گرفته‌ام. امروز موجودیتم در گروه فقط مشکل بیماریم می‌باشد. با همین بیماری تجربیات و چیزهایی به دست آورده‌ام که از حد و انتظارم خارج است. امروز نگران چیزی نیستم. از ترس‌هایم مضطرب نشده و از آنها فرار نمی‌کنم. امروز اشتباهاتم را می‌پذیرم و سعی می‌کنم آن‌ها را جبران کنم. امروز با بهره‌ گرفتن از اصول خودیاری و آرامش درونم، می‌آموزم که چگونه با زندگی کنار آمده و با مشکلات روبه رو شوم. امروز طریقه‌ی ارتباط گذاشتن با خود و دیگران را آموخته‌ام و اینکار را بدون سوءاستفاده کردن و شدن انجام می‌دهم. امروز آموختن مهارت‌های زندگی یکی از مهمترین نیازهای شخصی من شده است، من با آموختن این مهارت‌ها توانایی روبه رو شدن با واقعیت‌های زندگی را پیدا کرده‌ام. من از خداوند به‌خاطر داشتن این همه نعمت و سعادت سپاسگزارم. خداوندا: به من بفهمان بدون تو چی خواهم شد، نشانم نده. من سال‌ها در کوره‌راه زندگی گمشده و هرگز نتوانسته‌ بودم راه نجاتی پیدا کنم. امروز برای شکرگزاری انگیزه‌های زیادی دارم. برگ برنده‌ی من در این راستا بیماری و عجز من و خدای مهربان برای گرداندن زندگی است.
دعا کردن و خواستن حق ماست!