15 ‌آذر
خودآزاری و خودزنی و انتقام گرفتن از خود یکی دیگر از شاخه‌های بیماری عادت‌های ناسالم دوران کودکی و وابستگی می‌باشد، که باعث می‌شود با رنج کشیدن و رنج دادن خود و دیگران چنان لذتی ببریم، که حتی با این لذت زندگی می‌کنیم. چون وقتی از دشمن انتقام می‌گیریم، به همان نسبت هم خوشحال می‌شویم. با خود فکر کرده و می‌گویم: با آزردن دشمن خود از خودم انتقام می‌گیرم، که چرا من را در چنین منجلابی گرفتار کرده است! احساس شرمندگی و خجالت حتی با کوچکترین اتفاق ناگواری به فعالیت می‌افتد و آن را بزرگنمایی کرده و خود را رنج می‌دهم. امروز مهم‌ترین آموزش اصول برنامه روی خویشتن‌پذیری است. می‌آموزم که چگونه با خود به صورت محترمانه‌ای رفتار کنم. دوست داشتن خود، عاشق بودن به خود، بخشیدن خود که من بیمارم و محتاج توجه خودم به خود هستم! امروز رضایت از خود ابزاری است، برای غلبه بر مظلوم‌نمایی و احساس تأسف به حال و گذشته‌ی خود، باعث ترس و استرسم از آینده می‌شد. زمانی که خداوند مرا به برنامه هدایت کرد و من متوجه شدم که مرا دوست دارد و من را بخشیده است، چرا بخشیدن خودم اینقدر برای خودم سخت شده است؟!
دوستی با خود، دوستی با خداوند است!