14 آذر
فرد وابسته به مواد مخدر تنها کسی است، فقط وقتی که متوجه‌ی اعتیاد خود می‌شود، که در انتهای وابستگی خود قرار داد، یعنی ته خط عجز خودش، مانند خودم که در موقع انتها و ته خط مصرف مواد مخدر دیگر اهمیت نمی‌دادم، که دیگران بدانند من مصرف‌کننده هستم. چون دیگر از نقش بازی کردن خسته شده بودم، فکر می‌کردم می‌توانم با غرور کاذب و مدیریت انکار حقایق را کتمان کرده و دیگران را متقاعد کنم، من چیزی مصرف نمی‌کنم، بلکه بیمار هستم و جهت این بیماری مصرف می‌کنم. به اخطارها توجهی نمی‌کردم. امّا وقتی جهت رهایی از وابستگی مواد مخدر به انجمن خودیاری آمدم، تا بهبودی پیدا کنم، یک فکر بکر احمقانه مرا تحت تأثیر قرار داد. آن این که کسی مرا موقع ورود به جلسات نبیند! در حالی که همه‌ی آشنایان می‌دانستند که من اعتیاد دارم، ولی خودم نمی‌دانستم چون مدیریت انکار و غرور کاذبم نمی‌پذیرفت که من معتاد هستم. امروز می‌دانم که مدیریت انکار و غرور کاذب با اقرار من به عنوان معتاد از قدرت به‌زیر می‌آید، انکار تا حد نرمال در افراد عادی هم موجود است، ولی این ابزار در من به صورت مرگبار با مدیریتی قدرتمند موجود است و مرا در گرداب بیماری وابستگی غرق کند.
انکار از شاخه‌های بیماری وابستگی است!