11 آذر
امروز احساس می‌کنم که کارهای انجام شده توسط من تقریباً درست و صحیح است و دیگر هیچ نیازی به تأیید دیگران ندارم. با این که می‌دانم که تأییدطلبی یکی از نقص‌های شخصیتی من می‌باشد، که گاهی برای کسب آن دست به کارهای خطرناکی می‌زدم. آیا به یاد دارم که برای تأییدطلبی دیگران چه تاوان سنگینی را پرداخته‌ام؟ لیست رنجش‌هایم را که باز بینی می‌کنم، بار سنگین اذیت و آزارهایی که از این بابت کشیدم را احساس می‌کنم. امروز به خودم اجازه نمی‌دهم چون مورد لطف دیگران قرار گرفته‌ام، برای آن از مسیر بهبودی خارج شوم. می‌دانم که اگر به خودم اجازه‌ی تأییدطلبی بدهم زندگی در لحظه و امروزم را نابود کرده‌ام. امروز در کنار دوستان و در دامان امن جلسات در مشارکت‌هایم به دیگران اقرار می‌کنم، که بخشی از زندگی گذشته‌ام را به خاطر تأییدات دیگران به هدر داده‌ام. خداوندا: به من قدرتی عطا کن تا هیجانات تشویق دیگران مرا تحت تأثیر قرار ندهد. امروز نیازی به تشویق و تأیید دیگران ندارم، چون آموخته‌ام و خودم کارم را مهر تأیید می‌زنم. اکنون احساس بی‌ارزشی و دوست‌نداشتنی بودن را ندارم، به همین خاطر برای کسب این ارزشمندی هم نیاز به تأیید شدن ندارم.
انصاف را در دوستی با خود رعایت کن!