دهم آذر:   به خاطر سرکوب کردن احساساتم، خود را می بخشم. به خاطر آشفتگی و عدم تمرکز خود را می بخشم. به خاطر خطاهایی که مرتکب شده و می شوم،  به خاطر قضاوت های نادرست خود را می بخشم. من طالب وجودی درخشان و سرشار از نور و عشق هستم.

   این گفته به روشنی اهمیت بخشش و پذیرش خود را در زندگی روحانی ما نشان می دهد. آیا من تا چه اندازه دایم خود را سرزنش می کنم، قضاوت نادرست می کنم، ترس و تشویش و اضطراب به خود راه می دهم و یا به خاطر اشتباهات خودآزاری می کنم. مگر چه خواهد شد اگر به گونه ای دیگر فکر کنم و خود را به همین شکلی که هستم بپذیرم؟! من موجودی هستم که خلق شده تا تکامل پیدا کنم و همین امر سبب شده تا من یک انسان نامیده شوم، که این یکی از بزرگترین شادی های زندگیست. من می توانم بیاموزم، رشد کنم، جبران خسارت کنم و زندگی خود را به گونه ای که به آن افتخار کنم تغییر دهم. قدم ها در این مسیر و یادآوری اینکه من موجودی منحصر به فرد و سرشار از نور و عشق هستم، مرا راهنمایی و هدایت خواهند کرد.

برای امروز، به یاد خواهم داشت که انسانی منحصر به فرد هستم و همانطور که دیگران را دوست دارم، دیگران نیز مرا دوست دارند.