ماندن درامروز
25نوامبر     4اذر
شعار"روزبه روز" به من کمک  میکندارامشم راحفظ کنم.قبل ازاینکه یادبگیرم چطوراین شعارراتمرین کنم,بدترین هاراپیش بینی میکردم .درفکرم نقشه میکشیدم که وقتی معتادم تصادف کرد یاهرحادثه بعیددیگری اتفاق افتاد,چه کارکنم.بدون برنامه ,اتفاقات ناگوارزیادی راپیشگویی میکردم هیجان زده شده وطوری واکنش نشان میدادم که انگاران نقش های خیالی اتفاق افتاده اند.دردخیالی که من احساس میکردم خیلی شدیدبودوانگارواقعیت داشت.
فهمیدم که ان مواقع من سلامت عقل نداشتم.وقتی معتادبه خانه رسیداماده بودم که قبل ازدانستن اینکه چه اتفاقی افتاده به اوپرخاش کنم.گاهی هم ممکن بودمخفی شده یاوانمودکنم که خوابم چون مطمعن بودم که به من پرخاش میکند.
وقتی یادگرفتم برنامه راکارکنم,باتمرکزروی کاری که درلحظه انجام میدهم ,درلحظه بودن ارامش یافتم .
چون همچنان که ذهنم روشن ترمیشدفهمیدم  که میتوانم درابطه باچیزهایی که اتفاق میافتدتصمیم بگیرم چه کاری راچطورانجام دهم.بیشتروقتهادرمی یابم که هیچ کاری نبایدانجام دهم.
تفکری برای امروز:
روزبه روززندگی کردن ,مسیری ارامش است .باماندن درامروز,باواقعیت چیزی که اتفاق میافتدکنارمیایم ویادمیگیرم که ارامشم را به بدترین اتفاقات نفروشم.
سعی خواهم کردازطریق زندگی درامروز,تمام مسایل زندگی رایکباره برعهده نگیرم
کتابچه آبی نارانان