بیست و سوم آبان:   کار من خلق دوباره خود نیست، بلکه خلق بهترین چیزیست که خداوند خلق کرده.

   من معتقد به خرد بی کران انسان نیستم. به همین دلیل تلاش نهایی و غیر ممکن ها را به خداوند می سپارم. من از درک فرصت های خداوندی لذت می برم. وقتی برای قطع مصرف آمادگی کامل پیدا کردم انجمن نیکوتینی های گمنام امیدی تازه در من دمید. امید، روح ناشناخته هاست و طبیعت بشری من زندگی در لحظه اکنون است. لب های تیره و پوست انداخته ناشی از استعمال دخانیات نشانه ای از بیماری اعتیاد و دیوانگی بود. سرانجام پس از تلاش های ناموفق بسیاری، از غیر ممکن بودن قطع مصرف در تنهایی، آگاه شدم. من خدا را باور داشتم بنابراین برای احترام به خود و خدا به نیکوتینی های گمنام پیوستم. به گونه ای تربیت شده بودم که درک درستی از احترام به خود و دیگران نداشتم. ایده احترام به خویشتن به سرعت تبدیل به حس غریبی شد که می توانستم به آن دست یابم. حمایت های اعضاء و صبر و شکیبایی موجب شد تا احترام به خود و دیگران را که زمانی برایم هیچ معنا و مفهومی نداشت بیاموزم. هر چه بیشتر احساسات خود و دیگران را شناختم درک نیروی برتر برایم روشن تر شد.

برای امروز، با امید و تکیه بر پروردگار که در هر موقعیتی پشتیبان من است زندگی می کنم.