بیست و دوم آبان:   بارالها، محبتی عطا کن تا آرامش یابم، درک کنم تا درک شوم، دوست بدارم تا دوست داشته شوم. زیرا با بخشش دریافت می کنیم.

   من در تمام دوران زندگی توسط خانواده و دوستان مورد عشق و محبت قرار گرفتم، اما هرگز بهایی به پذیرش عشق آنان ندادم. من از سر عشق به نیکوتینی های گمنام نیامدم. من مطمئنم که خداوند همیشه مرا دوست داشته اما من هرگز اجازه ورود عشق او را به درونم ندادم. من قلبم را به روی هر عشقی بسته بودم. جلسات همواره سرشار از عشق بود و اعضا با محبت و بردباری به مشارکت های من گوش می دادند. شما در موردم قضاوت و مرا محکوم نکردید. مرا در آغوش گرفتید و تشویق کردید تا باز هم به جلسه برگردم. به من آموختید قلب  خود را برای پذیرش عشق باز بگذارم و آن را به دیگران ببخشم. اکنون می توانم در آینه نگاه کنم و از صمیم قلب به خود بگویم دوستت دارم و یا در گوشه ای ساکت بنشینم و بدانم که دوست داشتنی هستم.

برای امروز می دانم محبت به دیگران، مرا دوست داشتنی تر می کند.