20 آبان
اکنون که به این مقطع زمانی رسیده‌ام، می‌دانم که خداوند همه چیز و همه کس من است. تا وقتی که در تمامی اوقات با او هستم و به او تکیه می‌کنم تنها نیستم. احساس مورد توجه بودن باعث می‌شود که درکارها و ابراز احساسات و نشان دادن عواطف موفق‌تر عمل کنم. من بیمار هستم و نیاز به تیمار و توجه دارم. تا وقتی که دستان خداوند را رها نکرده‌ام احساس آرامش و صلح و امنیت می‌کنم. امروز تنها نبوده و تنها نیستم. اکنون که حضور خداوند را در وجودم حس می‌کنم و با دعا کردن پیوندم را محکمتر می‌نمایم. وقتی که از روی آگاهی و تمایل اراده و زندگیم را به خداوند و ارده‌اش تسلیم می‌کنم، باورها در من قوی‌تر می‌شوند و انرژی آنرا در وجودم احساس می‌کنم. در دعای امروز از خداوند تقاضا می‌کردم که مرا در حل مسائل و رفع مشکلات و یا رها کردن آن‌ها کمک کند. آیا می‌‌توانم از ترس‌ها و ناامیدی‌ها که زاییده احساس ناتوانی است رها شوم؟ وابستگی به خداوند تنها وابستگی سالمی است، که در آن از اسارت و سرشکستگی و حقارت خبری نیست، بلکه در آن آزادی و رهایی و ارزش والای انسانی قرار دارد.
نزدیکی به خداوند به ما جواب می‌دهد!