سیزدهم آبان
در طول دوران توام با استرس ممکن است برای حذف یک وعده غذایی وسوسه شویم و یا به قدری خود را تحت فشار قرار دهیم که بسیاری از نیازهای اساسی خود را نادیده بگیریم . در میان بحران ها در نظر گرفتن زمانی برای حضور در جلسات الانان ، تماس با راهنما ، تنفس در هوایی آزاد شاید ظاهرا شبیه تلف کردن تمام دقایق ارزشمند به نظر برسد . شاید فکر کنم ساعات روز کافی نیست و برخی کارها باید حذف شوند اما آیا انها را آگاهانه انتخاب کرده ام ؟ در بسیاری از اوقات (کارها) مهمتریت نیازها مراقبت از خودمان می باشد . اما احتمالا ما مخالف آن عمل میکنیم . اگر معتقد باشیم که نیازهای ما اهمیتی ندارند . یا بیش از حد گرفتاریم ، بهترین بهترین علایق فردی خویش را نابود میکنیم با تلاش فراوان برای تهیه غذایی مقوی ، استراحت ، حمایت الانان ، آرامش و لحظاتی برای خلوت کردن با نیروی برتر ما از لحاظ فیزیکی ، احساسی و روحی خود را تقویت میکنیم و این وضعیت میتواند شرایط دشوار را کمی آسانتر نماید .

یاد آوری امروز

من تنها کسی هستم که آسایش خود را در درجه اول قرار میدهم . آسایش را به عنوان قرض به خود حساب میکنم تا به نیازهای فیزیکی ، ذهنی و روحی خویش توجه داشته باشم . در هنگام سختی ها در اولویت قرار دادن مهمترین چیز ، به معنای پیدا کردن هر راهی است که بتوانم بار خویش را سبک کنم . حتی برای لحظه ای ، زمانی را برای خویش در نظر خواهم گرفت .