نوزدهم مهر:   هدف نهایی خلقت، رسیدن به عشق الهی است. آیا هر روز که از خواب برمی خیزیم، نباید از اینکه تجلی عشق الهی هستیم شادمان و شکرگزار باشیم؟

   برای سال ها بابت از دست رفتن عزت نفس و اسارت و بندگی اعتیاد نیکوتین در رنج و عذاب بودم. با پیوستن به انجمن نیکوتینی های گمنام مکان امنی را یافتم تا بتوانم با احساساتی که با مصرف نیکوتین خفه کرده بودم روبرو گردم. در چند جلسه اول احساس گیجی و سردرگمی داشتم اما به مرور همه چیز رو به بهبود رفت. صبر و گذشت زمان کلید موفقیت بود. امروز وقتی دچار سردرگمی و افسردگی می گردم لحظه ای تأمل می کنم و از خود می پرسم: مشکل کجاست؟! از خدا درخواست می کنم تا با خود صادق باشم و ببینم آیا واقعا زیادی خود را جدی می گیرم؟ آیا در روابطم با دیگران خودخواهم؟ آیا به حقوق دیگران احترام می گذارم؟ آیا شکرگزار نعمت ها هستم؟ آیا گرسنه ام؟ با پذیرش عجز، اراده خداوند به سادگی در زندگیم جاری می گردد. وقتی به گونه ای به آینده می نگرم که مرا دچار ترس و اضطراب می کند به زمان حال بر می گردم، چند لحظه سکوت می کنم و یا آن را با دوستی به مشارکت می گذارم.

برای امروز، خود را اسیر  موقعیت ها نمی کنم. با یاری یک نیروی برتر می توانم در لحظه باشم، آزاد باشم و در مراقبه زندگی کنم.