19مهر
من هر روز با نوشتن ترازنامه‌ی شخصی خود می‌خواهم بدانم، آیا در جهت درست و مسیر بهبودی حرکت کرده‌ام؟ اگر غیر از این است در رفتارم تجدید نظر کنم. امروز می‌دانم که در مورد گذشته کاری نمی‌توانم بکنم، مگر این‌که از تجربیات گذشته سود ببرم، تا اشتباهی مرتکب نشوم. آینده هم که هنوز نیامده است و کاملاً مجهول است و تنها کسی که از آینده مطلع است خداوند مهربان است. امروز می‌دانم که من همیشه در حال و رندگی کردن در لحظه متوقف می‌شدم. این توقف به این دلایل بود که افکار چرا در گذشته این اتفاقات افتاده و یا از آینده ترسناک برای خود هیولایی می‌ساختم، که باید حتماً بدانم چه پیش خواهد آمد. با نشان‌دادن واکنش و عکس‌العمل مثلاً: آیا هنوز هم از فال قهوه و ورق برای آگاهی از آینده استفاده می‌کنم؟ آیا می‌دانم هیچ کس به غیر از خداوند قادر نیست از آینده خبر داشته باشد؟ امروز می‌دانم اعمال انجام شده توسط من به خاطر تسلط بیماریم بر تمام سیستم من بوده است و بیماری هم دست من نبود، امّا من مسؤل بهبودی خودم هستم. هیچ کدام از ما آن چنان بد و منفور که خودمان فکر می‌کردیم نبوده‌ایم. گذشته به تاریخ پیوسته است!